کل سرمایه های سربه آسمان کشیده سرمایه داران، از طریق بهره کشی ما خانواده های 40 میلیون کارگران ایران بدست آمده است. هرچه بر پولهای باد آورده سرمایه داران انباشته می شود به همان اندازه بر بی مسکنی، فقر و بی سوادی کارگران افزوده میشود. نظام حیوانی سرمایه داری با بهرکشی و مکیدن خون ما کارگران زنده و سرپاست. در شرایطی که تمام تولیدات جامعه از خوراک، پوشاک، ماشین آلات، کامپیوتر، ساختمان و ... محصول کار شرافتمند و حیاتی ما کارگران میباشد اما خودمان هیچ بهره ای از اين همه نعمت خود آفریده نمی بریم. چرا که ما آنقدر مزد و یا حقوق می گیریم که زنده مانده و برای افزایش سود سرمایه داران دوباره کارکنیم. ما کارگران ساختمان دارای شرایط بدتری نسبت به بخش های دیگر می باشیم. در حالیکه بخش ساختمان سودآورترين قسمت برای چپاول ما از طریق سرمایه داران می باشد اما کارگران ساختمانی بدون هیچ آینده ای روشن بدون کوچکترین ایمنی کاری، بدون ابتدائی ترین حقوق، در سرما و گرما برای افزایش نجومی ثروت سرمایه داران در گرسنگی و فلاکت دست و پا می زنیم. ما نه امنیت شغلی و نه تامین اجتماعی (بیمه درمانی، بیمه بیکاری، بازنشستگی، و ...) نه تغذیه درست، نه مسکن، نه آموزش و ... نداریم. خلاصه کلام ما کارگران ساختمانی محرومترین و بی حقوق ترین افراد جامعه میباشیم.

درحالیکه بزرگترین آسمان خراش ها، پل ها، سدها و ... نتیجه زحمت طاقت فرسای ما میباشد، در حالیکه زیبائی روح نوار بیرون و درون ساختمانها و معابر عمومی محصول  کار پر رنج ما میباشد، اما اکثریت کارگران ساختمانی در بدترین شرایط از لحاظ مسکن و تغذیه زندگی می کنیم. ما در اغلب موارد علی رغم، کار سخت روزانه شرمنده اهل و عیال خود می باشیم. ما کارگران در مقابل سرمایه داران که به غیر از سود خود به هیچ چیز نمی اندیشند و برای بهره کشی بیشتر به تفرقه های قومی- ملی- مذهبی و ... در میان ما دامن ميزنند.  یکی از بزرگترین علل عدم موفقیت ما کارگران ساختمانی، پراکندگی ما در کارهایی است که جدا از همه می باشند و از طرفی تقسیم بندی ما به کارگران صنـوف  مختلف  مثلاً  کفاشی،  سیم

کشی، بنا، نجار و ... میباشد.

این مسله بر پراکندگی و عدم اتحاد ما دامن می زند و از طرف دیگر رقابت ناسالم بین ما کارگران و همچنین بیکاری زیاد عملاً دست سرمایه داران را در پایین نگه داشتن دست مزدها باز می گذارد. ما کارگران ساختمانی در سال کمتر از 7 ماه کار می کنیم. یعنی حداقل 3 تا 4 ماه بیکار میباشیم و از طرفی کرایه  ماشین، غذا، و ... عملاً مزدهای گرفته شده ما را تا 4/1 تقلیل می یابد و همچنین نوع کار پیمانکاری که در آن زمین خوران و سرمایه داران با ایجاد رقابت شدید بین کارگران عملاً ارزش نیروی کاری را در سطح خیلی پایین نگه داشته و تمام فشار خود را روی تشدید کار کارگران متمرکز می کند تا قیمت پایین را جبران کند که این مسئله علاوه بر فشار زیاد روی اکثریت کارگران، اغلب بعلت قیمت پایین کارهای گرفته شده باعث ورشکستگی پیمانکاران می شود. با توجه به مسائل بالا ما کارگران ساختمانی برای خلاصی از این درماندگی چه کار باید بکنیم؟؟

اول باید ما کارگران ساختمانی ارزش و قدرت واقعی نیروی کارمان را بدانیم که بدون آن هیچ ساختمانی ساخته نمی شود و سرمایه داران بساز و بفروش  و زمین خوار با میلیاردها ثروت نمی توانند حتی یک ریال بر موجودی و ثروت خود بیافزایند.

 دوم: رمز پیروزی ما در اتحاد و همبستگی ما کارگران قرار دارد.  ما کارگران دردها، شرایط و آینده ای مشترک داریم .

سوم: ما در مقابل سرمایه داران، باید نیروی خودمان را برای مزد بهتری، یعنی فروش نیروی کارمان، به همت خود متحده کرده و در تشکل های مستقل از پیمانکاران و دولت متشکل شویم. ما فقط از طریق اتحاد روی فروش بهتر نیروی کار و بهبود شرایط زندگی مان می توانیم قدم اول را در ارتفاع زندگی مان برداریم. از این جهت باید تمام صنوف مختلف ساختمانی، از نقاش و بنا، سیم کش و ...در سند يکاهای واقعی و مستقل خود متشکل شوند.

چهارم: پس از این مرحله (تشکيل سند يکاها و اتحادیه ها) تمام این تشکلها در ظرف بزرگ و سراسری متحد شده و تشکیلات صنفی سراسری را بوجود خواهند آورد و سرمایه داران را مجبور به عقب نشینی و قبولی قدرت کارگران خواهند کرد و آن روز روز آغاز نمایش قدرت سراسری، کارگران میباشد.