طي هشت دوره انتخابات پارلمانی، كارگران و زحمتكشان نتوانسته اند حتی يك نماينده واقعی از ميان خود انتخاب كرده، به مجالس قانون گذاری بفرستند. متاسفانه هرچه ميگذرد امكان تامين مشاركت واقعي كارگران در پيشبرد شعارهای عدالت خواهانه  و آرمانهای انقلاب و برقراری توسعه پايدار در كشور از دست می رود.

دولت جمهوری اسلامی عليرغم پذيرش مقاوله نامه های سازمان جهانی كار در رابطه با حق ازادی اتحاديه های كارگری، هنوز نتوانسته و يا نخواسته است موانع قانونی موجود بر سر راه تشكيل سنديكاها و اتحاديه های كارگری را از ميان بردارد. قريب 29 سال است در شرايطي كه نياز به مشاركت و دخالت در سرنوشت افراد جامعه ضروری ترين و مبرمترين نياز جامعه ما بوده است، متاسفانه هيچگاه كارگران و زحمتكشان نتوانسته اند با تكيه بر تشكيلات صنفی- طبقاتی شان، كه همان تشكيلات سنديكايی است، نقش و سهم واقعی خود را در پيشبرد اهداف و آرمان های شرافتمندانه و متعالی انسانی ايفا كنند.

نمايندگان سرمايه داری ايران با جايگزين كردن شوراهای اسلامي كار از حضور فعالانه و پويا و خلاق كارگران در تعيين سرنوشت خويش و بهبود شرايط زندگی برای همه مردم ايران جلوگيری به عمل آورد. و از آنجائيكه ديگر قادر به تحميل تشكيلات و عناصر

تشكيلاتی مورد نظر خود به كارگران نبوده و ناچار از پذيرش تعهد نامه های بين المللی در مورد حق آزادی تشكل های كارگری شده اند، تلاش دارند تا با ترفندهايی از پذيرش صحيح و شفاف سنديكاها بپرهيزند و شوراهای اسلامی كار را با حذف پاره ای از مواد آيين نامه اجرايی آن، در قالب انجمن های صنفی قانونا محدود فعلي، گنجانده و به بهانه پاسداشت زبان پارسی در برابر واژه سنديكا، از پذيرش نام و تمام مواد تعهد نامه های بين المللی سرباز زنند و بدين وسيله امكانات و فرصتهايی را كه آن تعهد نامه ها در اختيار كارگران قرار می دهد را محدود سازند.

اميد به آنكه در سال پيش رو، در سايه مبارزه پی گير و آگاهانه كارگران، به حداقل حقوق از دست رفته خويش اعم از حق تشكل مستقل (سنديكا)، افزايش دستمزد، حق برخورداری از تامين اجتماعی، برخورداری از مسكن مناسب و ... دست يابيم.

                                                                                                                     خسرو