هوا سرد است. سوز سرمای آخر اسفند ماه تا مغز استخوان انسان را می لرزاند. در جلوی يكی از پارك های

 شهر كه افراد زيادی در رفت و آمد هستند، پسری ده دوازده ساله بسته ی آدامس های خود را به عابرين و

 كسانی كه به پارك می روند، می فروشد. كلاه كشی كه به سر دارد فقط چشمان معصومش را نمايان می كند.

 به اصرار آستين مرا كشيد:

- آقا يه دونه بخر!

 ....